ยังนึกไม่ออก

ในวันที่ท้องฟ้าเป็นสีหม่นฉันมักจะว้าวุ่นใจ ไม่ใช่กลัวเปียกฝนหรืออย่างไร แต่ฉันมักจะรอคอยกลิ่นดินที่จะฟุ้งขึ้นมายามเม็ดฝนกระทบพื้น กลิ่นมันสดชื่นและเป็นเอกลักษณ์ และเอกลักษณ์นี้ก็ทำให้ฉันนึกถึงใครบางคน

เราพบกันครั้งแรกในวันที่ฝนตกหนัก ฉันยืนหลบฝนอยู่ที่ระเบียงหน้าคณะ เขาขี่มอเตอร์ไซด์ฝ่าสายฝนมา มีรุ่นน้องที่ฉันรู้จักซ้อนมาข้างหลัง ทั้งคู่เปียกเสียยิ่งกว่าเปียก

หลังจากจอดรถให้รุ่นน้องของฉันลงที่หน้าคณะแล้วเขาก็วนเอารถไปจอดตรงที่จอดรถข้างๆ ตึก

"แป้ง!!" ฉันเรียกรุ่นน้องพร้อมส่งเสื้อแจ็กเก็ตให้ เพราะเห็นว่าเสื้อนิสิตที่เธอใส่อยู่ตอนนี้ไม่ได้ช่วยปกปิดอะไรเลย

"อุ้ย !! พี่แหม่ม ขอบคุณค่ะ" แป้งรับเสื้อแจ็กเก็ตไปห่ม พร้อมส่งยิ้มแหยๆ มาให้ฉัน

"เปียกหมดเลย แป้งไม่ชอบหน้าฝนเลย อู๊ด!! นี่พี่แหม่ม รุ่นพี่ที่เอก" แป้งหันไปเห็นเพื่อนเดินมาพอดีก็เลยแนะนำเขาให้รู้จักฉัน เขาหันมายิ้มให้ มันเป็นรอยยิ้มตามมารยาทที่อ่านได้ไม่ยาก

"พี่แหม่ม นี่อู๊ดค่ะ คนนี้แหละที่คิด copy คัตเอาท์ละครเวทีปีนี้อ่ะ" ถ้าไม่บอกฉันก็ไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยนี่แหละ คณะของเราอยู่ติดกัน เด็กคณะนั้นมาจีบเด็กคณะเรามากจนคุ้นหน้าหลายคน แต่สำหรับนายอู๊ดคนนี้ขอบอกว่าร้อยวันพันปีฉันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน

ฉันไม่รู้จะพูดอะไรได้แต่ส่งยิ้มกลับไปให้อู๊ด ละครเวทีปีนี้ฉันก็ไม่ได้เข้าไปช่วยอะไรมากแค่แวะเวียนไปดูตอนน้องซ้อมบ้าง ส่งข้าว ส่งน้ำ ส่งกำลังใจ ตามประสาพี่รหัสที่มีน้องเป็นหมู่มวลอยู่ในทีมละครบ้างเท่านั้น

จากวันนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันอีก จนเกือบเดือน ฉันแวะเอาขนมไปให้น้องรหัสที่กำลังซ้อมละครเวทีอยู่ที่คณะ

"พี่แหม่ม วันนี้เอาอะไรมาให้จ๊ะ" หลินน้องรหัสผู้ทิ้งเชื้อไปไกล เนื่องจากสายรหัสของเราส่วนมากจะอยู่ในวงวิชาการ หรือวางแผน มากกว่าออกมาอยู่แถวหน้า ถามขึ้นอย่างรู้ทัน

"ขนม..วันนี้กินข้าวรึยังเนี่ย ทีแรกพี่ว่าจะซื้อข้าวมาให้ แต่วันนี้ร้านจานใหญ่ไม่เปิด เลยไม่รู้จะไปซื้อร้านไหนดี เห็นหลินชอบกินอยู่ร้านเดียว" ฉันว่าพร้อมยื่นขนมถุงใหญ่ไปให้

"ขอบคุณคร้าบ แหม พี่แหม่มนี่น่ารักจังเลย" หลินรับถุงไปพร้อมหน้าบานๆ เราคุยเล่นกันนิดหน่อย แล้วหลินก็นึกขึ้นได้

"เออ..พี่แหม่มๆ นั่นไงไออู๊ดที่มาช่วยคิด copy อ่ะ ...โดนมาก ใครๆ ก็ถามกันว่าใครคิด เจ๋งโครต" หลินชี้ไปที่อู๊ดด้วยสาสยตาชื่นชม

"อือ รู้แล้ว วันนั้นเจอกันแล้วล่ะ แป้งเล่าให้ฟังแล้ว"

อู๊ดคงเห็นหลินชี้ไม้ชี้มือไปทางตัวเอง เขาก็เลยเดินเข้ามาหาเรา

"อะไร นินทาอะไรฉัน" เขาถามหลินด้วยสายตาคาดคั้น

"นินทา บ้าอะไรล่ะ เนี่ย กำลังชื่นชมให้พี่เขาฟังอยู่เลย" หลินส่งยิ้มหวานขอสงบศึกตั้งแต่ต้น

"อู๊ดเรียนเอกโฆษณาเหรอ" ฉันถามเพราะว่าพอรู้จักเพื่อนในเอกโฆษณาบ้าง เผื่อจะได้มีเรื่องคุยกัน

"เปล่า เราเรียนภาพพิมพ์" เขาตอบสั้นๆ

"เหรอ...วันนั้นเราเพิ่งไปดูงานที่ชอปป์ศิกำมา มีอยู่ชิ้นนึง ชอบมากเลย เป็นงาน wood cut รูปดอกทานตะวัน เราว่าสดใสดี แต่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่างานของใคร" ฉันนึกถึงภาพพิมพ์รูปทานตะวันสีเหลือง ส้ม แดง เขียว ลวดลายไม่ละเอียดละออ แต่ดูเป็นกราฟฟิกสนุกสนาน จำได้ว่าที่แม่พิมพ์มีชื่อเขียนไว้แต่อ่านไม่ออก ส่วนที่ชิ้นงานมีเพียงโลโก้ประจำตัวคล้ายรูปปีกเล็กๆ

อู๊ดเอาแต่ยืนยิ้มไม่พูดอะไร แล้วผู้กำกับก็เรียกนักแสดงไปซ้อม ฉันเลยได้รู้ว่าอู๊ดก็มาช่วยเล่นเป็นหมู่มวลด้วย

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันไปเช็คดูตู้จดหมายที่คณะเหมือนทุกที คราวนี้ไม่มีลายมือเพื่อนซี้ที่หน้าซองกระดาษสีน้ำตาล แต่มีลายมือของใครก็ไม่รู้ จ่าหน้าซองถึงฉันด้วยชื่อจริง นามสกุลจริงเต็มยศ ฉันเปิดซองออกดูด้วยความสงสัย ร้อยวันพันปีก็มีแต่เพื่อนซี้คนเดียวที่จะเคยเขียนจดหมายมาหาฉันที่คณะแทนที่จะส่งไปที่บ้าน

รูปดอกทานตะวันสีสดใส พิมพ์อยู่บนกระดาษ ใสกรอบดำเรียบๆ ดูดีเชีบว ฉันพลิกหน้าพลิกหลัง เทซองแล้วก็ไม่มีข้อความอะไรอื่นเพิ่มเติม ฉันเก็บภาพนั้นใส่ซอง เดินขึ้นเรียนด้วยหัวใจเบิกบาน


............




ปล. ขอรับรองว่าข้อความทั้งหมดนี้ไม่เป็นความจริงทุกประการ